• 2015

    1 januari 2015

    Opgestaan met een lichte hoofdpijn, maar dat mag de pret niet drukken. Mijn atelier ligt op dezelfde verdieping als mijn slaapkamer en ik kan in pyjama even een aantal kleuren bij de Stains zetten. Overvol is het zo langzamerhand op mijn werkplek en ik overweeg een opslagruimte te gaan huren. En dan te bedenken dat er nog een groot aantal werken op een expositie hangen; het beperkt mij in mijn creatiedrift en ga daardoor steeds kleinen werken - oorzaak en gevolg - Gelukkig is er in februari / maart  weer een tentoonstelling waar ik een flink aantal werken naar toe breng.

    Vandaag toch redelijk op tijd uit bed gekomen; koffie doet altijd wonderen en een stevig ontbijt (2 appelflappen en 1 oliebol) zorgen ervoor dat ik mij met verve op een nieuw project kan richten.

    De laatste drie jaar heb ik alleen met porselein gewerkt en blijf dat voorlopig ook doen.  30 december bij Keramikos in Haarlem flink ingekocht; waaronder porselein met Bentoniet, wat het plastischer zou maken. Misschien kan ik het nog meer vervormen en manipuleren. Porselein is een prachtige materiaal, maar het heeft een 'geheugen'; het wil terug naar de oorsprong of zakt juist door bij hoge temperatuur. Door het op de juiste plekken te ondersteunen bij de gladbrand kun je toch de vorm creëren die je wilt.

    Het is alweer 4 januari en zondag. Met mijn vrouw een "ommetje" gemaakt, want het is heel helder weer met een duidelijke zon die alles wat vrolijker maakt. Daarna in mijn familieverleden gedoken en via de site : "Wie was wie ?" tot zeker 1768 teruggevonden; toch echt van Frieze komaf, zoals mijn achternaam al deed vermoeden.

    Om nieuw werk te presenteren op mijn volgende tentoonstelling in galerie De Paardenstal in Espel in februari en maart, maak ik een aantal vormen van porselein waarbij ik allerlei technieken combineer. Afgelopen nacht kreeg ik weer een aantal ontwerpen voor sieraden in mijn hoofd; het houdt nooit op. Ik moet zeggen dat ik dat ook niet zou willen. Ik denk dat creativiteit te ontwikkelen is; het is een manier van leven: door te kijken - interpreteren - vergaren - weglaten of juist toevoegen en techniek, materiaalkennis te combineren. 

    6  januari - Kunstenaars zijn, in mijn overtuiging, geen plaatjesmaker c.q praatjesmakers, geen wandelaars over platgelopen wegen.  ( Ik weet dat dat een beetje een vreemde stelling is; immers, al loop je 100 x hetzelfde pad, je ziet altijd wat anders of je bent in een andere stemming. ) Het is meer: 'Hoe loop je over het pad ?'  Natuurlijk mogen ze wel de ervaringen gebruiken, maar maken van wat al gemaakt is, is uit den boze en voegt niets toe. Veel mensen die nu staan te kwijlen voor een schilderij van Rembrandt vergeten dat hij in zijn tijd zeer vooruitstrevend was; een avantgardist van het licht. Maar als wij nu nog zoals Rembrandt schilderden zou beeldende kunst saai zijn. Juist omdat we andere wegen zoeken waarbij de individualiteit en creativiteit een andere draai aan het werk geven; een ander inzicht, ander materiaalgebruik: gewoon ontwikkeling en zoeken naar het onbekende. We zijn geen Klonen !

    Vandaag 7 januari;  2 "vaasvormen" gemaakt en bij 1 ervan ben ik tijdens het maken van idee veranderd; dat is leuk! Een werkstuk in porselein is pas af als het uit de oven komt en je geen (technische) fouten ontdekt. Gisteren moest ik 2 grote porseleinen vormen glazuren en dat mislukte; dus weer terug brengen naar de schone biscuitstaat; jammer, want het kost veel tijd. 

    8 januari; het regent pijpenstelen en ik moet nog boodschappen doen. Makreelsalade eten wij vanavond; iets nieuws en het lijkt mij meer een recept voor de zomer, maar dat mag de pret niet drukken. Mijn dagindeling is niet strak georganiseerd. Meestal sta ik om ± 08.00 uur op en maak koffie en brood en eet dat dan achter de TV op; daarna ga ik naar boven (met nog 1 kop koffie) en kijk of er nog mails zijn en werk ook mijn site van Exto bij; d.w.z. dat ik ook kijk of ik moet balloteren.

    Vandaag maak ik een 20-tal zuiltjes die ik op een plaat leerharde porselein vastzet en daarbovenop ga ik verschillende vormpjes zetten - eigenlijk 20 minibeelden. Om 1 of andere rede ben ik gek op series; ook in mijn grafiek zijn series aan de orde van de dag.

    9 januari; zelf vond ik de makreelsalade wat tegenvallen. De dressing was te dominant waardoor de vis ondersneeuwde. De gebakken aardappels neutraliseerde gelukkig de scherpte van het geheel, maar de smaak was te scherp. Wellicht teveel wijnazijn gebruikt. Ik merk dat ik slecht tegen kritiek kan; moet ik aan werken, want je kunt er alleen maar beter van worden. Het ligt ook niet in mijn aard om maar met alle winden mee te waaien en me te conformeren. Non-conformisme is een belangrijke taak in de beeldende kunst. Als je je aanpast aan de algemene regels kan er niets nieuws ontstaan, maar het moet niet moeten, als u begrijpt wat ik bedoel!

    De zuiltjes zijn gelukt en het is een soort mini 'beeldenpark' geworden; vervreemdend maar boeiend in zijn presentatie waarbij kleurvlakjes in verschillende richtingen zijn geplaatst. Het bakken wordt nog moeilijk i.v.m. de kwetsbare eigenschap van porselein om door te zakken. 'Doorzakken' heeft over het algemeen nare verschijnselen.

    12 januari; op de achtergrond de swingende Saxofoon van Stan Getz, buiten een harde wind en regenachtig. Een heerlijke dag om te werken. What's on a man's mind ? Vannacht een droom gedroomd die ik al eerder had: 'Ik liep met mijn vrouw door een grote stad met veel waterpartijen en raakte mijn vrouw kwijt. Al zoekend kwam ik op bekende plekken, ik had het immers al eens eerder gedroomd en werd (weer) door 2 jonge vrouwen (apart) op slinkse wijze bijna beroofd, maar ik had ze door en wist te ontkomen, hoewel ik niet hoefde te rennen. De stad was vervreemdend door de opengebroken wegen en grootsheid van het gehele decor. Opeens was mijn vrouw er weer; wij stonden op een soort schiereiland en ik stelde voor naar de overkant te zwemmen, maar zag dat dat eigenlijk onmogelijk was door de hoogte en de kolking van het donkere modderige water'.... Tja, zo kom je nog eens ergens.

    15 januari 8.25 uur; het stormt, zuid zuid-westen wind. Vandaag zal ik opnieuw een biscuitoven inbouwen. Dat moet zo efficiënt mogelijk; d.w.z.geen loze ruimtes, want dat kost het teveel energie. Echt stapelen gaat niet, de porseleinen ongebakken vormen zijn te kwetsbaar en te gecompliceerd. Loze ruimtes vul ik zoveel mogelijk op met kleiner werk, zoals sieraden. Het duurt ongeveer 12 uur voor een biscuitoven (960 0 Celsius) op temperatuur is, maar gelukkig gaat het tegenwoordig met een computer en kan ik het stooktraject redelijk instellen.

    16 januari 9.20 uur; gelukkig zijn de weersomstandigheden sterk verbeterd; het is tenminste droog. Mijn keramiekatelier(tje) is in de schuur, maar ik maak mijn handgevormde porselein in een ruimte die daar eigenlijk niet geschikt voor is; het is schipperen met bijna alles. Ik klaag niet, het is er redelijk qua temperatuur er is muziek als ik dat wil en daglicht. Vandaag de biscuitoven uitpakken en de werkstukken nalopen op fouten en dan hier en daar wat bijwerken d.m.v. schuursponsjes die meegaan met de vorm. Toch niet te hard duwen als je schuurt, want biscuitgebakken porselein is nog kwetsbaar. 

    B kwaliteit : Bij sommige keramisten zie ik grote bakken met keramiek staan dat eigenlijk niet aan de kwaliteitseisen  voldoet - dit is de zgn. B-kwaliteit. Deze keramiek wordt  tegen veel lagere prijs aangeboden, terwijl het vaak niet om aan te zien is: S-barstje - scheurtjes - glazuurfouten en misbaksels. Ik begrijp het wel (Er zijn hoge kosten verbonden aan het stoken van de oven; de geïnvesteerde tijd en het materiaal) toch, misschien komt er maar 1 goed werk uit een gladbrand en keur je de rest af, maar laat alleen je beste werkstukken zien. Jouw naam staat er immers op en is er aan verbonden. O.K. je haalt er dan tenminste nog wat geld uit, maar de promotieschade is veel groter. Kwaliteit, daar gaat het om, daarmee maak je naam. Niet met je misbaksels. Het bijhouden van een 'oven-logboek' is aan te bevelen; vooral als je met een gas of houtoven werkt en de stook nog handmatig kunt sturen. Zelf stook ik met een elektrische bovenlader waarbij de omstandigheden over het algemeen hetzelfde zijn; alleen de glazuren, engobes, slibs, de manier van glazuren en het stooktraject kan hierbij verschillen. Mijn docent zei altijd dat het pad bij een goede keramist altijd is opgehoogd door afgekeurd werk. (En ik hang weer eens de betweter uit!)

    Vandaag (17 januari )kan ik weer een vers gestookte oven openen. Gelukkig zijn er geen aardverschuivingen in de oven geweest en is mijn nieuwste werk  'beeldenpark' heel en rechtop blijven staan. Ook de transparante glazuur heeft zich van zijn beste kant laten zien. 1 vaasje is uitzonderlijk mooi geworden; deze gaat naar de tentoonstelling in galerie De Paardenstal: http://www.galeriedepaardenstal.nl

    18...

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 2147 keer bekeken

  • Harry: Potter

    16 mei 2008

    Zou een leuke naam voor mij zijn; immers, ik heet Harry en ben o.a.pottenbakker. Ik maakte er kennis mee tijdens mijn afstudeerperiode aan de VL-VU, (1980 - '85) waar ik onder de rook van Amsterdam bij een bekende keramiste Ina Bakker (Ook een leuke naam) in de leer ging en nog meer rook veroorzaakte door het stoken van gas en houtovens, zaagselovens en pitfires. Ik leerde bij haar de beginselen van draaien en glazuren, kritisch kijken naar datgene wat je maakt en ook vooral dat het hard werken is voor weinig geld.


    Mijn grote liefde werd het draaien van Theekommen; geen keurige kopjes met een bijpassend schoteltje, maar kommen die vanuit innerlijk ritme en met gevoel worden gedraaid; kommen met karakter. Het zijn geen volmaakte kommen; ze krijgen een kleine 'afwijking' mee; een kleine 'verrassing' in de vorm. Dat gegeven komt uit Japan, waar deze theekommen al zo'n 500 jaar worden gemaakt en nog steeds worden gebruikt tijdens de zogenaamde Theeceremonie. Een mooi voorbeeld van zo'n theekom en de emotie die het op kan roepen is te lezen in het boek:

    Uit: ' Rituelen' van Cees Nooteboom:  "Ik wil hem graag vasthouden. Het grote lichaam van de kunsthandelaar boog over naar de etalage en haalde met een oneindig voorzichtig gebaar de kom naar boven. 'Zo, dan zal ik hem hier op het tafeltje zetten, dan heeft u het beste licht.' Toen de kom daar stond kwam Taads een stap dichterbij. Inni wachtte op het moment dat hij hem in zijn handen zou nemen, maar zo ver was het nog lang niet. Hij staarde, mompelde iets, begon een ronde om het tafeltje heen waarbij de anderen moesten wijken. Hij had, dacht Inni, tegelijk iets van een jager en van het dier dat wordt achterna gezeten, jager en offer. Nu strekte hij dan toch zijn hand uit. Een vinger streek heel licht over het oppervlak en verdween toen, ook al zo langzaam, alsof het heiligschennis was, in de kom. Niemand zei iets. Toen pakte Philip Taads de kom plotseling met twee handen beet en tilde hem hoog op, als bij een consecratie. Hij bracht de voet dicht bij zijn ogen en deed zijn mond open als om iets te zeggen, maar zweeg. Zacht zette hij de kom weer neer."

    Vandaag, vrijdag 16 mei, heb ik mijn tweede oven met theekommen geopend. (kijk bij "ZEN -Theekommen" op mijn site) Het is een feest om de donkerbruine tegen zwart aanliggendeTenmoku glazuur (ijzerglazuur) naast de porseleinslib te zien staan. De vormtaal, het vasthouden en het bekijken van de theekommen geven een grote innerlijke voldoening. Elke kom is anders en heeft karakter. De paar kommen met s-bartsjes gooi ik weg, immers het tuinpad van een keramist wordt opgehoogd met scherven. Er zijn een paar echt mooie kommen bij waar ik nu al bijna geen afstand kan doen. Ik heb ze alle 40 op mijn werktafel gezet en pak er af en toe een uit om te bekijken. Sommige zal ik nog met goudluster beschilderen; niet te veel, gewoon een minimaal accent.

    Er staan nog zo'n 35 kommen te wachten op hun glazuur; net genoeg voor 1 1/2 oven, maar ik heb ook nog een grote schaal staan die in dezelfde glazuren wordt meegestookt. Daarna theepotten maken; ik zal er weer moeten inkomen, want een goede theepot vraagt veel techniek; body, handvat, tuit en deksel moeten apart worden gedraaid en tot 1 geheel worden samengevoegd. Maar hopen dat ik er geen potje van maak.

    23 - 06 - 2008 Inmiddels zijn er al zo'n 15 theekommen verkocht; ik vraag er een goede prijs voor want het is toch behoorlijk arbeidsintensief en sommige kommen worden 3x gestookt. Dat was geen punt; men deed niet moeilijk over de door mij gevraagde prijs. Tussendoor heb ik ook nog een achttal grotere schalen gemaakt, waarvan er nog een aantal staan te wachten om gebakken te worden. Nu ben ik weer begonnen met theekommen. Iets groter dan de vorige. Ook maar 100 kg klei gekocht, want dat gaat er zo doorheen. Mijn draaiatelier is eigenlijk veel te klein en ik moet daarom allerlei slimme oplossingen verzinnen om de kommen veilig neer te kunnen zetten en te laten drogen.

    Ik maak in mijn schone atelier schilderijen en grafiek, in het schuurtje keramiek, buiten hak ik soms een beeld en in het grafisch atelier in Alkmaar maak ik zeefdrukken, houtdrukken en litho's. Nogal verdeeld dus, maar ik ben er tevreden mee. Het is inmiddels weer een aantal maanden verder; de laatste dag van september 2008 en er giert een mega financiële dip door de wereld. De golven van verloren geld stampen op de goudkust. Het geschreeuw op de beursvloer waait, gelijk een onweer, in de richting van misère. Over twee weken is het zover; De kunst10daagse; eerst een hele week inrichten voor de openhuistentoonstelling. Ik moet zeggen dat ik er altijd veel plezier in heb om een goede tentoonstelling te maken. Dit jaar ook nog eens 25 jaar kunstenaar; het is voorbij gevlogen. Gisteren is het boekje van de Kunst10daagse uitgekomen en het aantal bezoekers op deze site vliegt daardoor omhoog.

    Ik ben bezig de laatse hand te leggen aan nog wat schalen en maak een beeld van klei voor een tentoonstelling bij Keramikos in Haarlem dat direkt na de 10-daagse begint. Ik laat dan ook het 'koor' zien van in porselein geboetseerde zingende oude mannen; geïnspireerd door het zelfportret van Leonardo da Vinci. Ooit maakte ik een koor van zeker 100 kleine klei-zangertjes; het is in zijn geheel verkocht aan een verzamelaar. Als je een oven vult met keramiek, is het noodzaak dit zo economisch mogelijk te doen. De kleine geboetseerde zangers kunnen makkelijk tussen de andere vormen staan en vullen zo de loze ruimtes. Bij verkoop van 1 of 2 van deze werkjes heb je de kosten van het stoken er weer uit. Adrie van Keramikos was enthousiast over de 'Da Vinci portretjes'; ze zijn ook leuk. De 2 andere zangers kunnen in de 'lichamen' verschillende standen aannemen en krijgen daardoor een extra uitdrukkingsmogelijkheid.

    DE KUNST10DAAGSE is achter de rug en ik verkocht van mijn keramiek een aantal theekommen en 1 schaal. Het weer op de laatste dag was abominabel slecht en daardoor kreeg ik slechts 1 bezoeker. In totaal zo'n 70 bezoekers, waaronder ook door mijzelf uitgenodigde mensen. Als je weet hoeveel werk ik ervoor heb verzet (inrichten) houdt het niet over. Wel verdient, maar niet genoeg om te kunnen overwinteren.

    De expositie bij Keramikos is inmiddels alweer afgelopen en ik verkocht zowaar de twee grotere zangers, maar 1 Da vinci zangertje is uit het koor gestolen; en dat voor 15 Euro. Ik snap niet dat je zoiets doet en er nog van kan genieten ook. Het is nu - Februari - te koud om in mijn ateliertje om met keramiek aan de gang te gaan (klein enkelstenen schuurtje zonder verwarming), dus doe ik mijn administratie en maak mijn sites wat interessanter door het te herschikken. Ik heb veel ideeën voor het maken van kunst, maar geen geld deze te verwezenlijken. In januari had ik een prachtige aanbieding op Exto en ik ga dat in de toekomst zeker herhalen, maar dan in andere vorm. Het gemiddeld aantal bezoekers per maand op mijn exto-site is zo'n 900. Dat is ook wel eens 2500 geweest.

    Inmiddels is het 24 augustus 2009; de zomer laat zich nog steeds van zijn/haar...

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 6368 keer bekeken